A A A

JASKRA - jak leczyć, jak zapobiegać

Jaskra to grupa chorób, których wspólną cechą jest postępujący zanik nerwu wzrokowego (neuropatia jaskrowa). Choroba rozwija się powoli, często bezobjawowo. Jest wykrywana zazwyczaj przypadkiem, podczas badania wzroku u okulisty. W przebiegu jaskry może nastąpić całkowita i nieodwracalna utrata wzroku.

Jaskra atakuje nerw wzrokowy, niszcząc znajdujące się w nim włókna, co w efekcie prowadzi to do ubytków w polu widzenia. Ponieważ w przypadku jaskry najpierw znikają włóka odpowiedzialne za widzenie obwodowe, chory traci w pierwszej kolejności obraz tego, co znajduje się na obrzeżach pola widzenia.

Chorzy przez wiele lat są nieświadomi istnienia i stałego powiększania się mroczków jaskrowych, tym bardziej, że przy patrzeniu dwojgiem oczu oba pola widzenia nakładają się na siebie i wzajemnie uzupełniają swoje ubytki. W konsekwencji postępującego uszkodzenia nerwu wzrokowego dochodzi do zawężenia pola widzenia tzw. „widzenie lunetowego”, a ostatecznie do ślepoty. W diagnostyce jaskry konieczne jest badanie okulistyczne z badaniem ciśnienia wewnątrzgałkowego, gonioskopia (badaniem kąta przesączania), badania oceniające grubość włókien nerwowych i morfologię tarczy n.II (OCT, GDX, HRT) oraz pole widzenia.

 

Optyczna koherentna tomografia (OCT) uważana jest obecnie za najbardziej godną polecenia. Badanie OCT w jaskrze pozwala na bardzo precyzyjny pomiar wielu parametrów tarczy nerwu wzrokowego oraz analizę grubości i ocenę rozkładu włókien nerwowych siatkówki. Służy do diagnostyki wczesnych postaci choroby, kiedy zmiany w innych badaniach jeszcze nie są widoczne. Możliwe jest również porównanie wyników badań na przestrzeni czasu i określenie obecności lub braku progresji zmian.

 

Badania obrazowe mają wielorakie znaczenie:

  • oceniają wyjściowo stopień uszkodzenia jaskrowego, istotny do ustalenia pożądanego spadku ciśnienia wewnątrzgałkowego, co może zahamować postęp choroby,
  • badania kontrolne stanowią podstawę do precyzyjnej oceny skuteczności podjętego leczenia, będąc podstawą decyzji o jego kontynuacji lub zmianie,
  • w przypadku wątpliwości diagnostycznych (możliwość odmiennej budowy prawidłowej tarczy nerwu wzrokowego przy braku innych cech jaskry) są podstawą obiektywnej, obrazowej obserwacji bez podejmowania leczenia przed ostatecznym potwierdzeniem lub wykluczeniem rozpoznania.